باغبان

   بی وفا   

ای دنیا...

          بی وفا...!

   سُرخ گُل   

برآید سُرخ گُل، خواهی نخواهی

وگر خود صد خزان آرَد تباهی ...

   «هرگز»، واژه ی شوم ...   

خانه دل‌تنگِ غروبي خفه بود

مثلِ امروز كه تنگ است دلم.

پدرم گفت چراغ

و شب از شب پُر شد

من به خود گفتم يك روز گذشت

مادرم آه كشيد

زود برخواهد گشت.

ابري آهسته به چشمم لغزيد

و سپس خوابم بُرد.

كه گمان داشت كه هست اين همه درد

در كمينِ دلِ آن كودكِ خُرد؟

آري آن روز چو مي‌رفت كسي

داشتم آمدنش را باور

من نمي‌دانستم

معنيِ هرگز را

تو چرا بازنگشتي ديگر؟

آه اي واژة شوم

خو نكرده‌ست دلم با تو هنوز

من پس از اين همه سال

چشم دارم در راه

كه بيايند عزيزانم، آه!

   از بوسعيد مهنه   

عاشق من و ديوانه من و شيدا من

شهره من و افسانه من و رسوا من

كافر من و بُت پرست من، تَرسا من

اين‌ها من و صد بار بَتَر ز اين‌ها من

از بيمِ رقيب، طوف كويت نكنم

وز طعنة خلق، گفتگويت نكنم

لب بستم و از پاي نشستم، امّا

اين نتوانم كه آرزويت نكنم

   ساده است ...   

   از سايه   

مژدة آزادي

باغبان مژدة گل مي‌شنوم از چمنت

قاصدي كو كه سلامي برساند ز منت؟

وقتِ آن است كه با نغمة مرغان ِِ سحَر

پر و بالي بگشايي به هواي وطنت

خون ِ دل خوردن و دلتنگ نشستن تا چند؟

ديگر اي غنچه برون آر سر از پيرهنت

آبت از چشمة دل داده‌ام، اي باغِِ اميد

كه به صد عشوه بخندند گل و ياسمنت

بوي پيراهنِ يوسف ز صبا مي‌شنوم

مژده اي دل كه گلستان شده بيت‌الحزنت

بر لبت مژدة آزاديِ ما مي‌گذرد

جان ِ صد مرغِ گرفتار فداي دهنت

دوستان بر سرِ پيمان ِ درست‌اند، بيا

كه نگون باد سرِ دشمنِ پيمان شكنت

خود به زخمِ تبرِ خلق درآمد از پاي

آن كه مي‌خواست كزين خاك كُنَد ريشه كَنت

بشنو از سبزه كه در گوشِ گلِ تازه چه گفت:

با بهار آمدي، اي به ز بهار آمدنت!

بنشين در غزلِ سايه كه چون آيتِ عشق

از سرِ صدق بخوانند به هر انجمنت!

   مرغ زيرك پريد...   

مرغ زيرك از دام جست !

و به لانه خويش

پر زد

باغبان تنها ماند ...

   بهار   

بهارا تلخ منشين، خيز و پيش آي

گره واكن ز ابرو، چهره بگشاي

بهارا خيز و زان ابر سبك‌رو

بزن آبي به روي سبزه‌ي نو

سر و رويي به سرو و ياسمن بخش

نوايي نو به مرغان چمن بخش

برآر از آستين دستِ گل‌افشان

گلي بر دامن اين سبزه بنشان ...

سايه

   بي‌گمان مي‌آيد ...   

« از درون شب تار

            مي‌شكوفد گل صبح ،

                        خنده بر لب گل خورشيد كند

                                    جلوه بر كوه بلند ؛

نيست ترديد زمستان گذرد ،

            وز پي‌اش پيك بهار

                        با هزاران گل سرخ

                                    بي‌گمان مي‌آيد ... »

و هنوز دارد مي‌آيد ...

   همين امروز   

همين امروز کسی اولين دم زندگي‌اش را فرو مي‌برد.

همين امروز کسی آخرين بازدم زندگي‌اش را برمي‌آورد.

همه‌ي زندگي همين امروز اتفاق مي‌افتد.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

۱۵ اسفند ۱۳۸۵